To Pluto (2023) είναι μια mini σειρά anime που φεύγει πέρα από τις συνήθεις νόρμες. Πρόκειται για ένα σκοτεινό, υπαρξιακό anime που επανεξετάζει τον κόσμο του Astro Boy (κλικ στο κουμπί πιό κάτω για λεπτομέρειες σχετικά).
Μάλλον, δεν είναι για όλους και μάλλον, όσοι το δούνε θα καταλάβουν γιατί είναι τόσο διαφορετικό από όσα έχετε δει ως τώρα. Ο δημιουργός του Pluto, ο Naoki Urasawa, πήρε ένα παιδικό παραμύθι και το μετέτρεψε σε ένα υπαρξιακό θρίλερ για ενήλικες.
Βαθιά μελαγχολικό, θέτει ερωτήματα για το μίσος, τον πόλεμο και την ανθρώπινη φύση χωρίς ευκολίες.
Εδώ δεν υπάρχει ο «καλός» και ο «κακός». Υπάρχουν μόνο θύματα μιας τεχνολογικής και πολιτικής παράνοιας. Θα δείτε ρομπότ να έχουν περισσότερη ανθρωπιά και ηθική από τους πολιτικούς που τα δημιούργησαν.
Στα υπόψιν ότι το Pluto έχει αργό ρυθμό. Δεν είναι δράση τύπου Michael Bay αλλά είναι ένα αστυνομικό νουάρ σε ένα high-tech περιβάλλον. Κάθε επεισόδιο διαρκεί περίπου μία ώρα (είναι 8 επεισόδια συνολικά) και απαιτεί προσήλωση.
Ο κόσμος του Astro Boy (Tetsuwan Atom), δημιουργία του Osamu Tezuka στις αρχές της δεκαετίας του '50, τοποθετείται σε ένα φουτουριστικό μέλλον όπου η τεχνολογία έχει φτάσει σε επίπεδο πλήρους αυτοματοποίησης και η τεχνητή νοημοσύνη είναι αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας.
Τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν αυτόν τον κόσμο είναι:
Η Συνύπαρξη Ανθρώπων και Ρομπότ: Τα ρομπότ δεν είναι απλά βιομηχανικά εργαλεία, αλλά οντότητες με συναισθήματα, προσωπικότητα και κατασκευαστικό σκοπό. Παρά την προσφορά τους, η ανθρώπινη κοινωνία τα μεταχειρίζεται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, δημιουργώντας έντονες ταξικές και ηθικές εντάσεις.
Το Νομικό και Ηθικό Πλαίσιο: Δεσπόζοντα ρόλο παίζει ο «Νόμος περί Ρομπότ», ένα σύνολο κανόνων που περιορίζει τα δικαιώματά τους, απαγορεύει στα ρομπότ να βλάψουν ανθρώπους και τα υποχρεώνει να υπηρετούν την κοινωνία.
Η Τεχνολογική Υπερβολή: Ο κόσμος χαρακτηρίζεται από ιπτάμενα αυτοκίνητα, αυτοματοποιημένες μεγαλουπόλεις, πυρηνική ενέργεια ως βασική πηγή ισχύος και γιγαντιαία επιστημονικά εργαστήρια (όπως το Υπουργείο Επιστημών).
Η Διπλή Φύση του Μέλλοντος: Πίσω από την εξωτερική εικόνα της τεχνολογικής προόδου και της αφθονίας, ο κόσμος του Tezuka κρύβει σκοτεινές θεματικές: την εταιρική απληστία, τη στρατιωτική εκμετάλλευση της τεχνολογίας, τον ρατσισμό απέναντι στις μηχανές και το υπαρξιακό κενό της ανθρώπινης φύσης.
Στην πραγματικότητα, ενώ επιφανειακά παρουσιάστηκε ως μια παιδική ιστορία επιστημονικής φαντασίας, ο κόσμος του Astro Boy έθεσε τις βάσεις για όλο το μεταγενέστερο ιαπωνικό cyberpunk και τις ιστορίες τεχνητής νοημοσύνης — στοιχεία που ο Naoki Urasawa απογύμνωσε και ανέδειξε στον απόλυτο βαθμό στο Pluto.
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν ντετέκτιβ-ρομπότ, τον ντετέκτιβ Gesicht, που ερευνά τις δολοφονίες των πιο εξελιγμένων τεχνητών νοημοσυνών του κόσμου.
Ξεχάστε κάθε πρότυπο αστυνομικού που έχετε δει ως τώρα. Ο πρωταγωνιστής είναι ένα από τα επτά πιο εξελιγμένα ρομπότ στον κόσμο, αλλά μοιάζει με έναν κουρασμένο, μελαγχολικό Ευρωπαίο μεσήλικα. Η δύναμή του δεν είναι το εφέ, αλλά η ενσυναίσθηση και η λογική του.
Αν νομίζετε ότι η σειρά θα σας βγάζει δεκάρικους για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος (συνηθές σε αρκετές σειρές του είδους) κάνετε λάθος.
Αυτό το δείχνει μέσα από μικρές, συντριπτικές λεπτομέρειες (π.χ. ένα ρομπότ που προσπαθεί να μάθει να παίζει πιάνο ή ένα άλλο που θέλει να υιοθετήσει παιδιά).
Έχει επίσης και έναν γεωπολιτικό ρεαλισμό (επίκαιρο κιόλας τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές) για τον πόλεμο στο Ιράκ και τις «ψευδείς ειδήσεις» περί όπλων μαζικής καταστροφής. Είναι σκοτεινό, πολιτικό και πολύ επίκαιρο. Μια ξεκάθαρη αλληγορία χωρίς προσχήματα.
Ακόμα, εδώ η τεχνολογία εδώ δεν είναι μαγική. Έχει συνέπειες, έχει ηθικά διλήμματα και συχνά είναι η πηγή της δυστυχίας, όχι η λύση για όλα.
Χρονολογικά βρίσκεται κάπου μετά τον 3ο Μετα-Ανθρωπιστικό Πόλεμο και διαδραματίζεται σε ένα μέλλον όπου τα ρομπότ έχουν δικαιώματα. Μπορούν να παντρεύονται, να υιοθετούν (ρομπότ) παιδιά και να εργάζονται ως κανονικοί πολίτες.
Υπάρχει όμως ένας θεμελιώδης νόμος:
Τα ρομπότ απαγορεύεται να σκοτώσουν άνθρωπο.
Ξαφνικά, κάποιος (ή κάτι) αρχίζει να δολοφονεί τα επτά πιο ισχυρά ρομπότ του πλανήτη (αυτά που χρησιμοποιήθηκαν ως όπλα στον προηγούμενο μεγάλο πόλεμο στην Κεντρική Ασία).
Αυτά τα επτά ρομπότ (ένα εκ των οποίων είναι ο Gesicht) είναι τα μόνα που έχουν τη δυνατότητα να γίνουν «όπλα μαζικής καταστροφής». Το ενδιαφέρον είναι ότι μετά τον πόλεμο, τα περισσότερα από αυτά επέλεξαν ειρηνικές δουλειές:
Ένας έγινε πυροσβέστης, ένας έγινε αγρότης. Ένας έγινε δάσκαλος ενός τυφλού μουσικού, ο Gesicht έγινε αστυνομικός στη Europol.
Ο πόλεμος που αναφέρεται στη σειρά (ο πόλεμος στο "Persian Kingdom") είναι μια ευθεία αναφορά στην εισβολή στο Ιράκ. Η ιστορία εξετάζει πώς οι μεγάλες δυνάμεις (οι Ηνωμένες Πολιτείες της Θράκης στη σειρά) εισέβαλαν σε μια χώρα με το πρόσχημα ότι έφτιαχνε απαγορευμένα ρομπότ, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν ότι δεν υπήρχε τίποτα.
Τι κάνει το Pluto να ξεχωρίζει:
Ο πόνος ως δεδομένο: Στο Pluto, τα ρομπότ δεν προγραμματίζονται απλά να νιώθουν. Μαθαίνουν να υποφέρουν. Η σκηνή που ο Gesicht ανακαλύπτει το κενό στη μνήμη του είναι πιο δυνατή από κάθε μονόλογο άλλης σειράς/ταινίας.
Και φυσικά, η συλλογική ευθύνη. Δεν φταίει ένας «κακός». Φταίει η μισητή φύση του πολέμου και το πώς το μίσος γεννάει μίσος (το "Hatred" είναι ο κεντρικός χαρακτήρας της σειράς).
Αυτή τη στιγμή η σειρά υπάρχει στο Netflix αλλά εύκολα θα μπορέσετε να την βρείτε και αλλού.