Να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι tech maniac, αλλά λόγω δουλειάς και προσωπικών ασχολιών δουλεύω αρκετές ώρες καθημερινά με τον υπολογιστή.
Και πάντα είχα Windows, φυσικά, όπως και οι περισσότεροι. Φυσικά και αντιμετώπιζα προβλήματα, φυσικά και πολλές φορές με νεύριαζε όλη αυτή η άσχημη κατάσταση που μερικές φορές μου δημιουργούσε το λειτουργικό.
Κάπου εκεί άρχισα να αναρωτιέμαι αν τελικά ο υπολογιστής δούλευε για εμένα ή εγώ για τον υπολογιστή. Βλέποντας και την εξέλιξη της τεχνολογίας και του διαδικτύου γενικότερα, και με τις φτωχές μου γνώσεις, είχα αρχίσει να καταλήγω στο συμπέρασμα πως εμείς δουλεύουμε για την τεχνολογία πλέον και όχι αυτή για εμάς.
Αυτή η φράση που συχνά διάβαζα, «user experience», με έκανε να γελάω. Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για την «εμπειρία χρήστη», αλλά μάλλον δεν πρόκειται για συνηθισμένους καθημερινούς ανθρώπους που απλά θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους —όποια κι αν είναι αυτή— και να ρυθμίσουν το σύστημά τους όπως οι ίδιοι θέλουν, ώστε στο τέλος της ημέρας να κλείσουν ικανοποιημένοι τον υπολογιστή τους χωρίς να τους έχουν σπάσει τα νεύρα.
Να πω ακόμα ότι κάπου είχα αρχίσει να ενοχλούμαι και με όλη αυτή την έμμεση κι άμεση παρακολούθηση που καταλάβαινα ότι συνέβαινε.
Κι όλα αυτά χωρίς να είμαι τεχνολογικά καταρτισμένη, όπως είπα. Τα πράγματα άλλαξαν πριν σχεδόν δύο χρόνια, όταν ο καλός μου, ο @Constantinos, αποφάσισε να με βοηθήσει και να μου αλλάξει το λειτουργικό σε Linux, γνωρίζοντας βέβαια πολύ καλά τι χρειαζόμουν και τι όχι.
Καθίσαμε λοιπόν και ξεκινήσαμε την εγκατάσταση του Linux Mint με Cinnamon.
Η πρώτη έκπληξη ήταν το πόσο απλή ήταν και το πόσο γρήγορα έγινε! Μετά, ήρθε η πρώτη είσοδος στο νέο μου desktop.
Εντάξει, τα βασικά τα κατάλαβα αμέσως. Με λίγες εξηγήσεις κατάλαβα πώς γίνονται οι ενημερώσεις, πώς μπορώ να εγκαταστήσω κάποια πράγματα που ήθελα και πώς να ομορφύνω το περιβάλλον που έβλεπα στα δικά μου γούστα.
Τι μου άρεσε:
Η απλότητα και η τάξη που είχε.
Οι Ρυθμίσεις που ήταν όλες μαζεμένες και κατανοητές.
Ο Software Manager που με ένα κλικ εγκατέστησα ό,τι παραπάνω ήθελα.
Η ευκολία εγκατάστασης και το πλήθος των διαθέσιμων μικροεφαρμογών.
Τα updates. Αυτό ήταν το κερασάκι στην τούρτα! Επιτέλους, οι ενημερώσεις γίνονταν όποτε ήθελα εγώ, μπορούσα συγχρόνως να κάνω τη δουλειά μου και, το βασικότερο, να κλείνω τον υπολογιστή μου τη στιγμή που ήθελα και όχι όταν ήθελε το λειτουργικό!
Η ευκολία με την οποία το έφτιαξα όπως ήθελα. Δεν έτρεχα δεξιά και αριστερά να βρω εικονίδια και θέματα. Όλα εκεί, με ένα κλικ.
Ο χρόνος προσαρμογής ώστε να λειτουργεί πλέον η μυϊκή μνήμη και να κάνω κάποιες κινήσεις μηχανικά με πήρε σχεδόν 15 ημέρες. Πλέον είναι λες και δουλεύω σε αυτό χρόνια!
Τι δεν μου άρεσε:
Στην ουσία τίποτα αρνητικό δεν βρήκα. Βέβαια, όπως είπα, δεν είμαι ειδική και απλά θέλω να κάνω κάποια πράγματα τόσο επαγγελματικά όσο και για ψυχαγωγία. Και τα κάνω. Χωρίς να μου σπάνε τα νεύρα.
Και φυσικά εκτιμώ πολύ το γεγονός πως απουσιάζει η παρακολούθηση. Ναι, έχω έναν υπολογιστή που δουλεύει για εμένα και όχι εγώ για αυτόν. Πλέον το μόνο που κάνω για τον υπολογιστή μου είναι να καθαρίζω την οθόνη και το πληκτρολόγιο. Τίποτε άλλο!
Έμαθα και κάποιες βασικές εντολές τερματικού, αμέ!
Αυτή είναι η μικρή μου εμπειρία με το Linux, που δεν υπάρχει περίπτωση να το αλλάξω. Απορώ γιατί δεν το ήξερα τόσα χρόνια πριν, και νιώθω λίγο χαζή για αυτό.
Αν το συνιστώ; Ναι, χωρίς δεύτερη κουβέντα!
