H Κουλτούρα της πορνογραφίας και η πορνογραφία της κουλτούρας
Νομίζω, πως η αρχή πρέπει να γίνει με την Γκέιλ Ντάινς, μιας εκ’ των πιο σημαντικών ριζοσπαστικών φωνών και συγγραφέα του βιβλίο «Πώς η πορνογραφία κατέλαβε τη σεξουαλικότητά μας».
Ας το πάω λίγο αντίστροφα, σημειώνοντας αρχικά, αυτή του την παράγραφο:
Όταν καταπολεμάς το πορνό, αγωνίζεσαι εναντίον του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Οι επενδυτές, οι τράπεζες, όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται στην ίδια τροφική αλυσίδα με την πορνογραφία. Γι’ αυτό δεν βλέπεις ποτέ δημοσιεύματα ή ρεπορτάζ εναντίον της. Τα ΜΜΕ διαπλέκονται με τα πιστωτικά ιδρύματα, και η πορνογραφία μοιράζεται κι αυτή το ίδιο κρεβάτι.
Από τη στιγμή που προτίθεσαι να προσφέρεις σε ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού την τεράστια πλειονότητα των αγαθών, πρέπει να έχεις εγκαταστήσει ένα πειστικό ιδεολογικό σύστημα που να νομιμοποιεί τα οικονομικά βάσανα των πολλών.
Αυτό κάνει και η πορνογραφία, εκπέμποντας το μήνυμα ότι η υλική ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών δεν είναι απότοκο ενός οικονομικού συστήματος, αλλά εξηγείται βιολογικά. Οι γυναίκες δεν είναι παρά πουτάνες κατάλληλες μόνο για σεξ, οπότε δεν αξίζουν πλήρη ισότητα δικαιωμάτων.
Η πορνογραφία είναι το ιδεολογικό φερέφωνο που νομιμοποιεί ένα σύστημα υλικής ανισότητας. Το πορνό είναι για την πατριαρχία ό,τι είναι τα ΜΜΕ για τον καπιταλισμό.
Η πορνογραφία εκπαίδευσε μια ολόκληρη γενιά αντρών στην παρακολούθηση σεξουαλικών βασανισμών. Δεν γεννιέσαι με αυτή την ικανότητα, πρέπει να την αναπτύξεις εκπαιδευόμενος, όπως ακριβώς εκπαιδεύονται οι στρατιώτες να σκοτώνουν. Για να ασκήσεις βία εναντίον μιας ομάδας, πρέπει να την απογυμνώσεις από την ανθρωπινότητά της, είναι παλιά μέθοδος. Οι Ιουδαίοι στο θρήσκευμα γίνονται βρωμοεβραίοι. Οι μαύροι γίνονται αράπηδες. Οι γυναίκες γίνονται καριόλες. Και κανείς δεν μετατρέπει τις γυναίκες σε καριόλες με μεγαλύτερη επιτυχία από την πορνογραφία.
Για δε, τις γυναίκες, συνεχίζει, λέγοντας το εξής:
Οι γυναίκες έχουν ουσιαστικά δύο επιλογές στην κοινωνία μας … Να είναι είτε γαμήσιμες είτε αόρατες.
Το να είσαι γαμήσιμη σημαίνει να συμμορφώνεσαι με την πορνογραφική κουλτούρα, να είσαι σέξι, πειθήνια και να κάνεις ό,τι θέλει ο άντρας. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσεις ορατότητα.
Και δεν μπορείς να ζητήσεις από έφηβα κορίτσια, που κάνουν τα πάντα για να είναι ορατές, να διαλέξουν να είναι αόρατες.
Τυχαίο λέτε; Κάτι άλλο ίσως που εμπίπτει της εφαρμοσμένης κανονικότητας;
Μάλλον όχι, εξηγεί η Ντάινς:
Τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε κατά λάθος.
Γιατί; Μα μια απλή ανάδρομη σε «ιστορικά» κοινωνικά συμβάντα είναι αρκετή. Άλλωστε, ήταν η εφαλτήρια δύναμη της σημερινής πραγματικότητας:
Στην μεταπολεμική Αμερική, είχαμε την ανάδυση μιας μεσαίας τάξης με πλεονάζον εισόδημα.
Το πρόβλημα ήταν πως ήταν παιδιά μιας γενιάς που, έχοντας ζήσει τη μεγάλη ύφεση και τον πόλεμο, δεν ήξερε να ξοδεύει αλλά μόνο να αποταμιεύει.
Έτσι, προκειμένου να εκκινήσουν την οικονομία, [οι καπιταλιστές] έπρεπε να κάνουν τους ανθρώπους να αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονταν. Για τις γυναίκες, επινόησαν τις «σαπουνόπερες».
Ένας από τους λόγους που αναπτύχθηκε ο προαστιακός τύπος κατοικίας με την ανοιχτή κάτοψη ήταν ότι:
Τότε, το κάθε σπίτι είχε μόνο μία τηλεόραση, στο καθιστικό. Έπρεπε λοιπόν να επινοηθεί ένας τρόπος να μπορούν οι γυναίκες, που ξόδευαν τη μέρα τους στην κουζίνα, να βλέπουν ταυτόχρονα τηλεόραση.
Για να… εκπαιδεύονται (!!!).
Παρ’ όλα αυτά, δεν έχουν καταναλωτικές και άλλες «μανίες» μόνο οι γυναίκες. Σωστά; Έχουν επίσης και οι άντρες.
Πώς όμως να μάθεις στους άντρες να ξοδεύουν;
Η απάντηση είναι πολύ απλή και βασικά δεν θα έπρεπε καν να υφίσταται:
Φυσικά, επειδή έχουν περάσει και δεκαετίες από τότε, στην θέση του πολυεθνικού Playboy, μπορείτε να βάλετε οποιοδήποτε άλλον όμιλο ανά τον κόσμο (πχ του Κωστόπουλου στα εδώ δεδομένα).
Η συνταγή φυσικά είναι απλή: «Γυναίκες».
Ναι μεν, αλλά… ας δούμε πώς συνεχίζει επ’ αυτού η Ντάινς:
Η υπόσχεση που πούλησε το Playboy δεν ήταν οι γυναίκες του, ήταν πως, αν αγοράζεις σε αυτό το επίπεδο, αν καταναλώνεις στο επίπεδο που σου υπαγορεύει το περιοδικό, τότε θα κατακτήσεις και το βραβείο, που είναι οι γυναίκες.
Εκεί φαίνεται η οξύνοια του Χιου Χέφνερ: κατάλαβε πως δεν αρκούσε να εμπορευματοποιήσεις τη σεξουαλικότητα, έπρεπε να σεξουαλικοποιήσεις το εμπόρευμα.
Πόση αντίληψη χρειάζεται άραγε, προκειμένου να γίνει κατανοητό πως οι επενδυτές, οι τράπεζες, όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται στην ίδια τροφική αλυσίδα με την πορνογραφία; Τα ΜΜΕ διαπλέκονται με τα πιστωτικά ιδρύματα, και η πορνογραφία μοιράζεται κι αυτή το ίδιο κρεβάτι;
Ας το επαναλάβουμε αυτό:
Οι Ιουδαίοι στο θρήσκευμα γίνονται βρωμοεβραίοι. Οι μαύροι γίνονται αράπηδες. Οι γυναίκες γίνονται καριόλες.
Και κανείς δεν μετατρέπει τις γυναίκες σε καριόλες με μεγαλύτερη επιτυχία από την πορνογραφία.
