Μια έξοχη ανάρτηση που έχω φυλάξει από το παλιό osarena.
Η αναίρεση της αναίρεσης μιας θέσης δεν οδηγεί πίσω στην αρχική θέση που απαιτήθηκε να αναιρεθεί, αλλά επαυξάνει την αρχική αναίρεση δημιουργώντας μια νέα θέση, σαν μια κίνηση σε μια σπείρα από μέσα προς τα έξω.
Μια από τις αρχές της συνεχούς εξέλιξης (ως εικόνα μιας γνησίως αύξουσας αριθμητικής προόδου) είναι η αυτοαναίρεση: Πρέπει να τραβήξεις το “χαλί” κάτω από τα πόδια σου για να καταλάβεις ή έστω να “ενημερωθείς” για το τι βρίσκεται κάτω απ’ αυτό και στην συνέχεια (αν θέλεις) το ξανά-στρώνεις ή φτιάχνεις ένα καινούριο. Να ξέρεις όμως πως ότι κι από τα δύο κάνεις θα βρεθείς σε μια νέα κατάσταση. Φυσικά θα πρέπει να αναλάβεις και το κόστος όλου αυτού του εγχειρήματος μιας και πολλές φορές δεν είναι μικρό ούτε λίγο. Πρέπει να έχεις “ανοιχτό” μυαλό και να προσπαθήσεις να απαλλαγείς από τις προκαταλήψεις σου.
Κάτω λοιπόν από αυτό το πρίσμα ας ξαναδούμε κάποιες βασικές αρχές (τις οποίες κάποιοι λένε ότι “πρέπει” να δεχόμαστε αξιωματικά) ώστε να ρίξουμε και μια ματιά στην “άλλη πλευρά”.
Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω
x001. “Στο υπέρθυρο της Ακαδημίας του ΠΛάτωνα στην Αρχαία Αθήνα υπήρχε η επιγραφή: «Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω μου την στέγην», δηλαδή δεν επιτρεπόταν να φοιτήσει κάποιος στην Ακαδημία, εάν δεν γνώριζε Γεωμετρία, τουτέστιν Μαθηματικά. Όταν κάποιος νέος εξέφρασε την επιθυμία να παρακολουθήσει μαθήματα στην Ακαδημία, ο Ξενοκράτης, ο οποίος υπήρξε μετά τον Πλάτωνα και το Σπεύσιππο διευθυντής της Ακαδημίας, τον ρώτησε, εάν γνωρίζει Γεωμετρία. Στην αρνητική απάντηση του είπε: «Πορεύου· λαβάς γαρ ουκ έχεις φιλοσοφίας», δηλαδή «πήγαινε, δεν έχεις την απαιτούμενη προπαίδεια, για να μάθεις Φιλοσοφία». (Διογένης, Λ. ΙV, 10.) ” (Πηγή)
Το παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι ορίζει ένα Ιερατείο γνώσης στην οποία δεν μπορεί να συμμετέχει όποιος κι όποιος. Πρέπει να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις και βασική εξ’ αυτών είναι να ξέρει κάποιος Μαθηματικά.
x002. Αν σας θύμισε κάτι πιο πρόσφατο η λέξη “Ιερατείο”, τότε δεν έχετε πέσει έξω στο να μαντέψετε την επόμενη άποψη:
"…γράφει ο Steven Levy στο βιβλίο του Hackers - Ήρωες της Επανάστασης των Υπολογιστών:
Την άνοιξη του 1959 το πανεπιστήμιο προσέφερε την πρώτη σειρά μαθημάτων στον προγραμματισμό υπολογιστών. Την εποχή εκείνη απαιτούσε αρκετό χρόνο ο προγραμματισμός ενός υπολογιστή. Έπρεπε κανείς να δώσει εντολές με διάτρητες κάρτες σε αυτό το μηχάνημα, γιατί δεν υπήρχε οθόνη. Ωστόσο έπρεπε επίσης να προσπεράσεις τους μηχανικούς της IBM, που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους “το ιερατείο” και επέβλεπαν τον υπολογιστή. Όταν οι πρώτοι hackers όπως ο Peter Samson, o Bob Saunders και ο Alan Kotok ήθελαν να χρησιμοποιήσουν ένα από αυτά τα μηχανήματα κόστους ενός εκατομμυρίου δολαρίων, εκδιώκονταν από το μηχάνημα από το ιερατείο.
x003. Πάμε τώρα στους ίδιους τους Hackers των υπολογιστών - αναφέρομαι στους γνήσιους hackers και όχι στους wannabe μέτριους ηλίθιους. Βασικό “συστατικό” για να γίνεις Hacker (το οποίο διαποτίζει όλο το αναφερόμενο κείμενο του Steve Raymond) είναι να είσαι αρκετά έξυπνος (να έχεις δηλαδή υψηλό IQ) και φυσικά να ξέρεις οπωσδήποτε προγραμματισμό. Αναρωτιέμαι αν κατά κάποιο τρόπο έχει επαναληφθεί και εδώ η ιστοριούλα που περιγράφηκε στο x001.
Αν πήγε κάποιος μετρίου IQ στον Linus Torvalds (λέμε τώρα κάποιο τυχαίο όνομα hacker…) και του είπε οτι θέλει να μπει στην ομάδα των Kernel Developers του Linux αλλά δεν ξέρει προγραμματισμό αλλά δεν θεωρεί οτι χρειάζεται κι όλας. Το πιο πιθανό είναι ο φίλος μας ο Linus να τον έστελνε στο διάολο, κι ακόμα παραπέρα!
Οι Hackers είναι ελιτιστές και συχνά ανάγωγοι, κυρίως είρωνες και μερικοί βρωμόστομοι… Βέβαια αυτό έχει παρεξηγηθεί και κάποιοι που θέλουν να παραστήσουν τον Hacker είναι επίσης ανάγωγοι είρωνες και βρωμόστομοι, αλλά αυτό είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν (είναι άλλωστε το πιο εύκολο).
Δεν είναι καθόλου εύκολο oι Hackers να σε θεωρήσουν έναν από αυτούς και για να γίνεις αποδεκτός στο σινάφι τους. Πρέπει να έχεις τουλάχιστον τα απαραίτητα προσόντα: Πολύ καλές γνώσεις προγραμματισμού, δημοσιευμένο έργο aka υψηλό IQ και κάποια άλλα χαρακτηριστικά που αναφέρονται στο κείμενο του Steve.
Σας θυμίζει κάτι όλο αυτό; Ένα Ιερατείο ίσως…;
Μάλιστα ίσως κάποιοι κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν και ως “ρατσιστές” όταν τα προσόντα για την εισαγωγή σου στο Ιερατείο αυτό έχουν να κάνουν με τα φυσικά χαρακτηριστικά κάποιου.
Και ερχόμαστε στο ερώτημα: Πόσο σημαντικό είναι άραγε το “Ιερατείο” για να κρατηθεί η συνοχή, η ποιότητα και το υψηλό επίπεδο μιας ομάδας με κοινούς στόχους;
Πόσο “επιτυχημένο” θα ήταν το όραμα του Linus ή του Stallman αν πλαισιωνόταν από μέτριους προγραμματιστές χαμηλής νοημοσύνης;
Μήπως (λέω μήπως) το Ιερατείο είναι απαραίτητο - αρκεί να μην είναι άλλων αλλά δικό μας;
Hackers & Βαρεμάρα!
Προσωπικά, αν βρισκόμουν στην θέση των Linus, Stallman και ανάλογων προσωπικοτήτων θα βαριόμουνα οικτρά! Το να πηγαίνω τόσο συχνά (για να μην πω “διαρκώς” - ίσως θα ήμουν αυστηρός) σε παρουσιάσεις, συνέδρια και να αναλώνομαι ΤΟΣΟ πολύ στο να ορίσω άδειες λογισμικού (GPL, v1,1.1,2 κλπ), να ψάχνω πόσο νομικά κατοχυρωμένες είναι, αν έχουν “παραθυράκια” που θα μπορούσε κάποιος να παραβιάσει αυτό τον Αναρχισμό (με την καλή του έννοια) που θέλω εγώ να περάσω (για μένα πάντα) θα ήταν απίστευτα βαρετό. Άσε που θα με κρατούσε μακρυά από τον αρχικό μου στόχο και σκοπό, αυτό δηλαδή που γουστάρω να κάνω - που είναι να γράφω κώδικα και άρθρα.
Προσοχή, για να μην παρεξηγηθώ εδώ: Δεν λέω οτι είναι κακό ή περιττό, λέω οτι είναι βαρετό!
Προγραμματισμός, Σύμπαν και Αναρχία
Ο κώδικας και όλη η τεχνική κουλτούρα που κρύβεται κάτω από την πληροφορική είναι φαινομενικά ντετερμινιστική. Υπακούει σε αυστηρούς κανόνες που πηγάζουν από μία καθαρά δυική βάση. Με βάση την Κινέζικη φιλοσοφία όμως και το ίδιο το Σύμπαν αποτελεί την συνισταμένη αμοιβαία αποκλειόμενων δυισμών. Στο σύμπαν όμως κυριαρχεί η εντροπία… ή μήπως όχι; Μήπως εντροπία ονομάζεται η ανθρώπινη αδυναμία να βρει το μοτίβο;
Μήπως το ίδιο το σύστημα είναι αυτό που κάθε φορά το αλλάζει; Μήπως η αρχή εδώ είναι η έλλειψη της ή καλύτερα: Μήπως η αυτοαναίρεση είναι η αρχή; Η μη αρχή. Η μη ύπαρξη σταθερής αρχής κάθε φορά από ένα σύστημα που αυτοαναιρείται καθώς επαναλαμβάνεται.
Η τέχνη του προγραμματισμού ακολουθεί το συμπαντικό μοτίβο, αυτό της Αναρχίας (ετυμολογικά). Οι προγραμματιστές και μάλιστα οι εθισμένοι προγραμματιστές (μέρος των οποίων είναι και Hackers) είναι κατά φύση Αναρχικοί.
Το φαινόμενο Προμηθέα (binary again!)
Πολλοί άνθρωποι χάρισαν στην ανθρωπότητα την γνώση χαρίζοντας οι ίδιοι την ελευθερία τους και την ζωή τους στο εκάστοτε αυστηρό σύστημα. Από τον Προμηθέα μέχρι τον Aaron Swartz και τον Julian Paul Assange έδωσαν στην δημοσιότητα γνώση που με βάση το εκάστοτε status-quo δεν θα έπρεπε να κατέχει.
Τι ακριβώς όμως σημαίνει να δίνεις σε όλους μια γνώση;
Από την μία σημαίνει με μια φωτιά, ακόμα κι ο τελευταίος γυμνός άνθρωπος στο πιο απομακρυσμένο και Βορεινό (ή Νότιο) σημείο του πλανήτη θα μπορούσε να ζεσταθεί και να μείνει ζωντανός αλλά από την άλλη μπορεί και να σημαίνει πως με μια φωτιά θα μπορούσαν κάποιοι να κάψουν όλα τα βιβλία του πλανήτη και όλα τα δάση με τα ζώα μαζί… με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται… φτου! πάλι δυισμός!
Το Δυικό και η Αρχή
Τελικά ποιος έχει το δίκιο; Ποιος κάνει το σωστό; Ο Stallman με τα βαρετά Licenses του, ο Aaron που έβγαλε public όλες της επιστημονικές δημοσιεύσεις, ο άγνωστος Hacker που κρατά κρυφό το 0day που βρήκε στον TCP/IP πρωτόκολλο;
Υπάρχει μοτίβο για το τι πρέπει να κάνουμε κάθε φορά; Υπάρχει κάποια αρχή εδώ;
Η απάντηση πλέον μπορεί να έρθει ως απλή συνεπαγωγή…
Happy Hacking…
