To βιβλίο του Pascal Bringer μου άρεσε για τον απλό λόγο ότι διαλύει την συζήτηση
περί “δικαιώματων” και την πολιτική ορθότητα που μας κρατάει τυφλούς, αδρανείς και ακίνδυνους
για τον καπιταλισμό.
Ο καπιταλισμός και ο φασισμός είναι το ίδιο. (Μην χάνουμε χρόνο εξηγωντας τα αυτονόητα.)
Εμεις “η άλλη πλευρά” έχουμε το πρόβλημα….
Το να χωρίζεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες και “κινήματα”,
και μετά να συνεχίζουμε να απορούμε γιατί δεν ενώνονται οι άνθρωποι κατά της εξουσίας που τους ξεσκίζει τις ζωές είναι ηλίθιο. Είναι μαλακία και μάλιστα μεγάλη.
Διότι πως να ενωθούν οι άνθρωποι όταν δεν συζητάς για την ουσία?
Πλούσιος και φτωχός και τίποτα άλλο….
Ενα μικρό παράδειγμα:
Πως συμπεριφέρονται οι Ελληνες σε κατατρεγμενους Ινδους στα φάναρια? Ολοι ξερετε νομιζω…
Δειτε τους ιδιους Ελληνες πως κάνουν όταν ο Ινδός CEO τους επισκεφθεί στην εταιρία πληροφορικής
που δουλέυουν οι ίδιοι. Μελι γάλα τα θρασίμια….
Στον μετανάστη μάγκας και στον CEO μαλάκας….(Ινδος, Πακιστανός, Τούρκος)
Ο ρατσιμός είναι ΠΑΝΤΑ απέναντι στον φτωχό. Ποτέ στο πλούσιο κάθαρμα.
Οπότε, πρέπει να ενωθούμε για να καταφέρουμε να φάμε φαγητό.
Διαφορετικά, θα τρώμε ο ένας τον άλλον.
Και θα τρώμε και “δικαιώματα”, cancel, woke αντζεντες και άλλες αρλούμπες που μας έριξαν
οι καπιταλιστές στα πόδια μας για να βγουν από το στόχαστρο.
Το 1% των πολυεθνικών επέβαλλε στο 99% να μιλάμε για αρλούμπες.
Ο Νόαμ Τσόμσκι το είπε , όχι εγώ.
Ο έξυπνος τρόπος για να κρατήσετε τους ανθρώπους παθητικούς και υπάκουους είναι να περιορίσετε αυστηρά το φάσμα της αποδεκτής γνώμης, αλλά να επιτρέψετε πολύ ζωηρή συζήτηση εντός αυτού του φάσματος”