Ήταν Αύγουστος του 2012, όταν ο Linus Torvalds, σε μια ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Aalto, ύψωσε το μεσαίο δάχτυλο στην κάμερα και εξαπέλυσε την πιο διάσημη ατάκα στην ιστορία του open source:
So, Nvidia, fuck you 
Και ο λόγος που το έκανε ήταν η εμμονική άρνηση της Nvidia να συνεργαστεί με την κοινότητα του Linux και η εμμονή της να κρατάει κλειστό τον κώδικα των οδηγών της.
Και αν θέλετε τη γνώμη μου, αυτό ήταν ένα μνημειώδες κομμάτι για την ιστορία και την κουλτούρα του Linux.
Έχοντάς περάσει 16 χρόνια από τότε, το ερώτημα παραμένει επίκαιρο:
Γιατί, ακόμα και σήμερα, οι κλειστοί οδηγοί της Nvidia συνεχίζουν να χαλάνε τα συστήματά μας;
1. Ο αιώνιος πόλεμος του Kernel και του DKMS:
Σε αντίθεση με τους οδηγούς της Intel και της AMD (που είναι κτισμένοι απευθείας μέσα στον πυρήνα του Linux και δουλεύουν out-of-box»), οι proprietary drivers της Nvidia απαιτούν ξεχωριστό χτίσιμο μέσω DKMS, του Dynamic Kernel Module Support δηλαδή.
Και να τι συμβαίνει:
- Κάθε φορά που το Ubuntu (ή οποιαδήποτε άλλη διανομή) κάνει μια τυπική αναβάθμιση πυρήνα, ο κλειστός κώδικας της Nvidia συχνά αποτυγχάνει να προσαρμοστεί στις αλλαγές.
- Το αποτέλεσμα; Σπασμένοι drivers, αποτυχία εκκίνησης του γραφικού περιβάλλοντος και η γνωστή, απολαυστική μαύρη οθόνη που σε αναγκάζει να παλεύεις με το TTY.
2. Η μόλυνση του πυρήνα και τα κλειστά τείχη:
Επειδή οι οδηγοί δεν είναι ανοιχτού κώδικα, αναγκαστικά κάνουν taints τον πυρήνα του λειτουργικού. Και αυτό δεν είναι απλώς θέμα ιδεολογίας (το αναφέρω επειδή κάποιοι μαλάκες το έχουν πει και αυτό) αλλά δημιουργεί πραγματικά τεχνικά εμπόδια σε σύγχρονες λειτουργίες ασφαλείας, όπως στο kernel lockdown, και καθιστά αδύνατο στους developer των διανομών να διορθώσουν τα bugs εκ των έσω, αφού το code base της Nvidia είναι μαύρο κουτί.
3. Wayland και υβριδικά laptops (optimus): το νέο πεδίο μάχης:
Καθώς το Linux αφήνει οριστικά πίσω του το αρχαίο X11 για χάρη του Wayland, η Nvidia, φυσικά, βρίσκει νέους τρόπους να προκαλεί πονοκεφάλους. Ιδιαίτερα στους φορητούς υπολογιστές με υβριδικά γραφικά (Intel/AMD iGPU + Nvidia dGPU).
Σαν αυτά:
- Ζητήματα με το hardware acceleration,
- Τυχαία crashes σε εφαρμογές,
- Προβλήματα με τη διαχείριση ενέργειας (να μένει η κάρτα αναμμένη στο full και να κατεβάζει τη μπαταρία σε μισή ώρα).
4. End-of-Life και η πολιτική της απαξίωσης:
Κάθε λίγα χρόνια, η Nvidia αποφασίζει ότι παλαιότερες (αλλά, κατά τ’ άλλα, μια χαρά λειτουργικές) σειρές καρτών περνούν σε κατάσταση end of life. Σαν αποτέλεσμα, οι χρήστες βλέπουν ξαφνικά τις νέες εκδόσεις των διανομών να σταματάνε να υποστηρίζουν το υλικό τους, αναγκάζοντάς τους να ψάχνουν για legacy patches ή να πετάξουν hardware που λειτουργεί άψογα.
Επίλογος: θα αλλάξει ποτέ η κατάσταση;
Παρά τα μικρά ανοίγματα των τελευταίων ετών (όπως πχ, η απελευθέρωση κάποιων κομματιών του kernel module), η φιλοσοφία της εταιρείας παραμένει ίδια. Ο Linus ήξερε πολύ καλά τι έλεγε το 2012: όσο η Nvidia αντιμετωπίζει το Linux σαν δεύτερη κατηγορία πελάτη και αρνείται την πλήρη ενσωμάτωση στο ανοιχτό οικοσύστημα, η ατάκα του θα παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ.
Άρα, για να το πούμε και στα ελληνικά, καθαρά και ξάστερα: