Θα περίμενε κάποιος πως όλη αυτή η μονοπωλιακή τεχνολογική τάση που υπήρχε τις δεκαετίες του 70 και 80 ότι θα είχε αλλάξει. Και εν μέρει έχει συμβεί αυτό. Όχι όμως όπως νομίζαμε. Απλά, πιο πολλές τεράστιες εταιρείες μονοπωλούν ή, για να ακριβολογήσω, ολιγοπωλούν τον χώρο και έτσι πλέον έχουμε αυτό το τερατούργημα που ονομάζεται Big Tech.
Όμως, τις δεκαετίες που άρχιζε η επανάσταση των υπολογιστών, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά και ακόμα πιο κλειστά.
Μια ταινία που αποτυπώνει ανάγλυφα την παράνοια της μονοπωλιακής κυριαρχίας στην τεχνολογία, είναι το Antitrust (2001) του Peter Howitt που κατέχει δικαίως μια ξεχωριστή θέση. Χαρακτηρίστηκε, και όχι άδικα, προφητική για τις πρακτικές κολοσσών όπως η Microsoft και την «φιλανθρωπική» περσόνα του Bill Gates.
Το στόρυ:
Σε ένα αυτοσχέδιο, ακατάστατο γκαράζ στο Πόρτλαντ, μια παρέα φοιτητών από το Stanford δουλεύει με το κεφάλι σκυμμένο πάνω στο δικό της, ελεύθερο λογισμικό. Η φάση αλλάζει βίαια όταν χτυπάει το τηλέφωνο και αυτός που τους καλεί είναι η NURV, μια πανίσχυρη εταιρεία λογισμικού που αποτελεί κραυγαλέα καρμπόν της Microsoft.
Ο πρωταγωνιστής, ο Μάιλο, ενδίδει στη σειρήνα της Silicon Valley, αφήνοντας πίσω του τους φίλους του, το Linux και τα ιδανικά του open source, για να μπει στη μισθοδοσία του κλειστού κώδικα και να δουλέψει στο μεγαλεπήβολο project SYNAPSE, ένα σύστημα παγκόσμιας ψηφιακής διασύνδεσης.
Φυσικά, τα χρονοδιαγράμματα της NURV είναι ασφυκτικά και ο CEO της, ένας γλυκομίλητος, σαρδόνιος τύπος που θυμίζει έντονα τον Bill Gates (με τον Tim Robbins σε μεγάλη φόρμα), μαζί με το δεξί του χέρι (που φέρνει ύποπτα στον Steve Jobs) δεν κολλάνε πουθενά. Όταν η πίεση φτάνει στο κόκκινο, οι παράνομες μέθοδοι, η βιομηχανική κατασκοπεία και οι δολοφονίες γίνονται απλώς εργαλεία management. Την ίδια στιγμή, οι παλιοί φίλοι του Μάιλο από το γκαράζ, παίζοντας το χαρτί των grey hat hackers, προσπαθούν να ξεσκεπάσουν τη σαπίλα, με τραγικές συνέπειες.
Η κινηματογραφική πραγματικότητα
Η αλήθεια είναι ότι από πλευράς παραγωγής, η ταινία κουβαλάει αρκετό χολιγουντιανό lifestyle, προβλέψιμα κλισέ και μια αισθητική εποχής αρχών του 2000. Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών (Ryan Phillippe, Rachael Leigh Cook, Claire Forlani) συχνά αναλώνονται στο να δείχνουν απλώς μοδάτοι στην οθόνη, χάνοντας σε βάθος.
Ωστόσο, ο Tim Robbins στον ρόλο του αδίστακτου big boss κλέβει την παράσταση, αποτυπώνοντας ιδανικά το προφίλ του τεχνό-καπιταλιστή που χαμογελάει στις κάμερες ενώ στραγγαλίζει τον ανταγωνισμό.
Σίγουρα το Antitrust δεν είναι κάποιο αριστούργημα της έβδομης τέχνης, αλλά πέτυχε κάτι σπάνιο: έβαλε στο mainstream σινεμά ζητήματα όπως το κλείσιμο του κώδικα, η καταστολή του FOSS (Free and Open Source Software) και η ανεξέλεγκτη ισχύς των μονοπωλίων της πληροφορικής, χρόνια πριν αρχίσουμε να μιλάμε ανοιχτά για τα σύγχρονα big tech καρτέλ.
Η ταινία κυκλοφορεί με ελληνικούς υπότιτλους και θα την βρείτε εύκολα, όμως, για διευκόλυνση, δίνω και σύνδεσμο από ένα site pου την εντόπισα.
Επειδή δεν ξέρω τι καπνό φουμάρει το site αυτό, δεν βάζω clicked-linκ:
tenies-online.best/load/2-1-0-25942