Αυτό το κείμενο μου, από το παλιό osarena (forum) θέτει ένα καθαρό και αδιαπραγμάτευτο πλαίσιο: η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη εργαλειοθήκη που περιμένει να απελευθερωθεί, αλλά μηχανισμός απόλυτου κοινωνικού ελέγχου και κυριαρχίας.
Το τέλος των παλαιών αναλύσεων: Η κλασική μαρξιστική και συνδικαλιστική πίστη ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων θα σπάσει από μόνη της τα καπιταλιστικά δεσμά αποτελεί μια επικίνδυνη αυταπάτη. Η παραδοσιακή πάλη των τάξεων εντός του εργοστασίου δεν αρκεί πλέον ως εργαλείο ανάλυσης.
Η τεχνολογία ως μηχανισμός κυριαρχίας: Στην εποχή της πληροφορικής, της κυβερνητικής, της βιοτεχνολογίας και των πυρηνικών, ο πρωταρχικός στόχος δεν είναι η παραγωγή αγαθών, αλλά ο ολοκληρωτικός κοινωνικός έλεγχος και η εκμετάλλευση.
Η διάλυση και η επισφάλεια: Η αποκέντρωση της παραγωγής και ο αυτοματισμός διασπούν την εργατική δύναμη. Το μόνιμο πόστο δίνει τη θέση του στην ευκαιριακή απασχόληση, στην ανεργία, στην παρανομία και στη μόνιμη επισφάλεια. Ο πλούτος της κυρίαρχης τάξης δεν μετριέται πια μόνο στα μέσα παραγωγής, αλλά στην αποκλειστική κατοχή της εξειδικευμένης γνώσης.
Η πλάνη της «ουδετερότητας»: Κάθε τεχνολογική τομή σχεδιάστηκε εξ αρχής για την υποταγή των εκμεταλλευομένων και τη λεηλασία του φυσικού πλούτου:
🔹Η κυβερνητική προσφέρει ψηφιακή επιτήρηση και καταγραφή, διαλύοντας την πραγματική επικοινωνία.
🔹 Η βιοτεχνολογία δίνει στο κράτος τον έλεγχο επί της ίδιας της ζωής.
🔹Η πυρηνική βιομηχανία απαιτεί στρατιωτικοποιημένες δομές και γεννά αναπόφευκτα καταστροφές (όπως το Τσερνομπίλ), τις οποίες το κράτος αξιοποιεί στη συνέχεια για να επιβάλει περισσότερη ασφάλεια και έλεγχο.
Η Ψευδαίσθηση της κατάληψης των Μέσων:
Η ιδέα ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να πάρουν τα «μέσα παραγωγής» στα χέρια τους και να τα αξιοποιήσουν για το «καλό της ανθρωπότητας» είναι άκρως προβληματική. Εφόσον η ίδια η δομή και η πολυπλοκότητα αυτής της τεχνολογίας γεννήθηκαν με σκοπό την εξουσία πάνω μας, δεν μπορούν να υπηρετήσουν την ελευθερία. Το κράτος θα εμφανίζεται πάντα ως προστάτης απέναντι στα τέρατα που το ίδιο δημιουργεί, εγκλωβίζοντας την κοινωνία σε έναν φαύλο κύκλο φόβου.
Συμπέρασμα:
Απέναντι σε αυτό το πανοπτικό σύστημα κράτους, κεφαλαίου και τεχνολογίας, η απάντηση δεν είναι η διαχείριση ούτε η «δική μας» παραγωγή. Είναι η συνολική κατάργηση της προλεταριακής συνθήκης, η καταστροφή κάθε συστήματος ελέγχου και με το πιο δοκιμασμένο όπλο από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, το σαμποτάζ.